Rezervlerinin neredeyse tamamı Eskişehir’de bulunan ve yarım yüzyıllık bir geçmişe sahip olan lüle taşı, günümüzde zanaatkârlarının azalması sebebiyle unutulmaya yüz tutmuş değerlerimizden. Kardeş Kültürler Festivali ile zanaatkârları bir araya getiren Esenyurt Belediyesi, lüle taşını ve hikâyesini ustasından dinledi, vatandaşlarla buluşturdu.
ESKİŞEHİR’DEN VİYANA’YA UZANAN BİR HİKÂYE
Lüle taşının vatanı Eskişehir’den Esenyurt Kardeş Kültürler Festivali’ne gelen Zanaatkâr Hüseyin Savun, festivalin güzel geçtiğini belirterek lüle taşının yüzyıllar öncesine dayanan hikâyesini şöyle anlattı: “Lüle taşının geçmişi 400-500 sene
“GELENEĞİMİZİ GÖSTERMEYE VE TANITMAYA ÇALIŞIYORUZ”
45 yıldır lüle taşı işlemeciliği yaptığını söyleyen Savun, ülkenin lüle taşı bakımından zengin olduğunu, fakat işlemecisinin zaman geçtikçe azaldığını vurgulayarak, “Eskiden taşı çıkaran ve işleyen çoktu ama günümüzde gençlerimiz bu işi pek yapmıyor. Unutulmaya yüz tutmuş bir zanaat. Ham maddesi var ama çıkaran ve işleyen yok. Biz elimizden geldiği kadar geleneğimizi devam ettirmeye, ilerletmeye, herkese göstermeye ve tanıtmaya çalışıyoruz” ifadelerini kullandı.
“RUHUNUZA İŞLEYEN BİR ZANAAT”
Lüle taşı işlemeciliğinin inceliklerinden de bahseden zanaatkâr, “Ruhunuza işliyor diyebiliriz. Yaparken neyi yapacağınızı biliyorsunuz, başka bir şey kafanıza girmiyor ve sadece onu düşünüyorsunuz. Sevdiğim bir iş, sevmeden olmuyor. Lüle taşının nikotin emici, yani zehri alıcı bir özelliği olduğu için çoğunlukla pipolarda kullanılıyordu. Günümüzde pipoların yanı sıra turistik eşya, tespih ve takı olarak da işlenip değerlendiriliyor” dedi.